Elke dag leuke links?
Probeer
Dagelinks.nl!

Etappe Hoek van Holland – Den Haag  

Kaartje van dit gebied

Rijdend over de dijk richting Hoek van Holland is het net alsof je je middenin een zee bevindt. Een zee van glas. Links en rechts tuindersbedrijven. Om half tien zondagmorgen is het nog stil in dit nijvere deel van Nederland. Uitgezonderd een enkele jogger is er niemand op de weg.

In een plaatsje dat smeekt om woordgrappen – “Heenweg” – schieten we bijna ons doel voorbij. Het bordje naar het Staelduinse Bos staat vrij achteloos in de berm. Hoewel keren op een dijk altijd een hachelijke aangelegenheid is doen we het toch. Er staat al een auto op de parkeerplaats bij deze eenzame 95 hectare natuur temidden van de bebouwing. Met de vorst nog aan de bladeren en een opkomende zon lijken de 3,5 kilometer van een paaltjesroute aantrekkelijk. Het Staelduinse Bos stamt al uit de vierde eeuw na Christus. Het was een zanderige heuvelrug waarop vissers zich vestigden. Het informatiebord belooft egels, wezels, salamanders en vleermuizen. Geen van die dieren laat zich zien. Wel schiet er direct een fazant weg en die zie je tegenwoordig toch ook niet zoveel meer buiten restaurants.

“Het had niet veel gescheeld of je had hier tussen de geruite broeken gelopen”, zegt boswachter Fred Spreen (41) lachend als hem bij een toevallige ontmoeting gevraagd wordt naar de historie van het bos. “In 1972 waren er ver gevorderde plannen om hier een golfbaan aan te leggen, maar dankzij de acties van de Vereniging Vrienden van het Staelduinse Bos is dat voorkomen”. Spreen woont zelf vlak achter het informatiecentrum d’Oude Koestal, waarin met name voor kinderen op een hele speelse manier uitleg gegeven wordt over de dieren die hier leven.

Een andere lokker, het Vleermuizen-infocentrum, blijkt te zijn gesloten. “Gevolg van baldadigheid. Je begrijpt niet hoe ze het kapot krijgen, maar er zijn afspraken met een aannemer gemaakt en dit voorjaar gaat het weer open”. De vleermuizen, volgens de laatste telling ruim honderd, hebben zich genesteld in de maar liefst veertig Duitse bunkers, die de bezetter had laten aanleggen als onderdeel van de Atlantische verdedigingslinie. Hoewel dat deel van het bos verboden gebied is voor het publiek treft de boswachter er regelmatig lieden aan: “Laatst nog weer eentje, compleet in gevechtstenue en met een zaklantaarn. Wilde ook de bunkers in. We hebben de stalen deuren er uit gehaald en er tralies voor gezet, zodat de vleermuizen vrij in en uit kunnen vliegen. Maar dan zijn er altijd weer van die gasten die dat ijzerwerk open willen breken. De bunkers oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Het lijkt wel of ze denken er nog vier levende klaverjassende Duitsers aan te treffen ofzo, terwijl het kale, kille ruimtes zijn”.

In het oorlogsdorp, dat tot 1987 gebruikt is voor munitieopslag door het Nederlandse leger, zijn zes verschillende soorten vleermuizen te vinden, waaronder de baardvleermuis en de grootoorvleermuis.

Teruglopend naar de auto moeten de nodige recreanten op het goede spoor gezet worden. Meestal gaat het om mensen met loslopende honden (“De volgende keer is het een prent van zes tientjes, hoor”). Na het middaguur begint het ook duidelijk drukker te worden. Spreen bij het afscheid: “Dit is niks. Met zo’n grote bevolkingsconcentratie in de buurt zijn er hier dagen dat er 4000 mensen door het bos lopen. Menig winkelier in de Kalverstraat zou dan jaloers op mij zijn!”.

Vlak achter het bos, maar met een omweg via Hoek van Holland te bereiken, ligt een attractie van recentere datum: De Maeslant stormvloedkering. De afronding van de Deltawerken en pas in 1997 in gebruik gesteld. Nadat er zes verschillende modellen over de tafel zijn gegaan is deze gekozen: Twee gigantische armen, die de Nieuwe Waterweg af kunnen sluiten in geval van aanstormend zeewater. Volgens de folder is elke arm net zo lang als de Parijse Eifeltoren, maar vier keer zo zwaar. In het naastgelegen Keringhuis (toegang gratis) is een expositie te vinden over de oprichting van Rijkswaterstaat in 1798 en wat er aan belangrijke feiten nadien gebeurde. Er zijn een paar doe-dingen voor kinderen, waaronder een maquette waarbij iedereen op afroep een storm kan veroorzaken. Toch zullen de meeste mensen deze ruimten in twintig minuten bekeken hebben en waarschijnlijk meer tijd doorbrengen in het restaurant met prachtig uitzicht op de 980 miljoen gulden kostende ijzeren reus. Wellicht een aardig uitstapje om met buitenlandse gasten naar toe te gaan. Dan maar niet vertellen dat de armen maar eens per jaar dicht gaan, alleen maar om proef te draaien. De verwachting is dat ze eens in de acht jaar hun nut kunnen bewijzen, maar tot nu toe is het nog niet nodig geweest. Gelukkig maar.

Terug over de dijk naar huis. De zon schijnt vriendelijk in het glas van de kassen. Aan de andere kant slingert zich een kilometerslange file. Het lijkt wel of iedereen naar deze hoek van Holland wil!

Andere attracties in deze buurt:

Het Nederlands Kustverdedigingsmuseum, Stationsweg 82, Hoek van Holland, open van mei tot en met november. Dit fort is meer dan honderd jaar oud.

Het Westlands Museum voor Streek- en Tuinbouwhistorie, Middelbroekweg 154 in Honselersdijk. Met historische tuin en reconstructie van een tuinbouwbedrijf van omstreeks 1900.

Aanbevolen link:

over de stormvloedkering:

http://www.minvenw.nl/rws/dzh/svk/

In het Staelduinse Bos ligt een compleet bunkerdorp, dat nu omgetoverd is in een vleermuizenreservaat.

Boswachter Spreen moet regelmatig de staat van het hekwerk controleren, omdat mensen alle mogelijke moeite doen om binnen te komen.

In het deel dat gesloten is voor het publiek liggen de restanten van een compleet legerdorp. Aanvankelijk bewoond door de Duitse bezetters en later door het Nederlandse leger.

Net zo lang als twee liggende Eifeltorens meldt Rijkswaterstaat trots over de waterkering.

Op een maquêtte mag het publiek zelf de waterkering open en dicht doen. In werkelijkheid gebeurt dat maar eenmaal per jaar.

Hoek van Holland is van ouds een plaats waar de schepen klaarliggen om de wijde wereld in te trekken.