Denemarken: Wat weinig mensen!
Kopenhagen goed alternatief voor kerstinkopen in Londen of Parijs

door Sander Lindenburg

Lees ook: 2008 is de 40-ste verjaardag van Legoland + nieuwe bureaubladfoto's van Denemarken

Even leek het alsof we in een film als “Lost in Copenhagen”  terecht waren gekomen. “Ik kan dit echt niet meer lezen hoor”.  De duisternis en haar 46-jarige ogen speelden mijn vrouw parten. We dachten dat we het zo goed geregeld hadden: een printje met de route van de luchthaven naar ons hotel in Kopenhagen én een kaart van de stad in onze huurauto. Wat kon er misgaan? Om acht uur ’s avonds waren we willekeurige rondjes aan het rijden in een wereldstad. “Zijn we verdwaald? Moeten we in de auto slapen?”, zei mijn 8-jarige dochter op de achterbank om de stemming te verhogen.

Mannen houden er niet van om iemand de weg te vragen. Dat is genetisch bepaald. Als trotse krijgers vonden ze al sinds de oorsprong van de mensheid zelf de weg door de (stads)jungle naar hun prooi om die vervolgens thuis te brengen naar moeder en kinderen.  Maar om nu uren achtereen als een blinde door een naar Nederlandse begrippen zeer lege stad (die paar autootjes tellen niet) te blijven scheuren heeft natuurlijk ook helemaal geen zin. Dus maar even gestopt bij een concurrerend hotel en die konden haarfijn uitleggen waar we moesten zijn. En zoals zo vaak als je verdwaald bent: We bleken vlakbij ons doel geweest te zijn!

“Wow wat een kamer!” dachten we toen we onze koffer binnenschoven in nummer 417 van het Avenue Hotel. Er stond een fles wijn klaar in een koeler.  Met een kaartje en nootjes en chocolade. Lekkere bedden met veel kussens. Een prachtige breedbeeld flatscreen tv. Bank, stoelen, ruime badkamer. Hier zouden we moeiteloos twee nachten kunnen doorbrengen. De receptionist, die wel wat weg heeft van John Cleese in Falwty Towers,  spreekt vloeiend Engels (“But I’m really Danish!”) en lost moeiteloos en snel het probleem op dat we geen familiekamer hadden gekregen:  Hij schuift er een extra bed bij voor onze dochter.  In de ruime kamer is dat geen probleem. Het Avenue Hotel heeft op de begane grond een aantal gezellige zitjes en op de binnenplaats een leuke loungeplek (voor als het warm is. Nu is het slechts 7 graden…). En met het invullen van het nummer van je hotelkamer met achternaam krijg je met je laptop toegang tot het snelle draadloze internet (dat zit bij de prijs in, zoals dat hoort tegenwoordig. Een hotelkamer zonder internet is als een badkamer zonder warm water...).  Het ontbijt ’s ochtend bestaat uit croissants en zelf gebakken brood of diverse soorten muesli. Het hotel ligt iets uit het centrum, lopend naar Tivoli kost je twintig minuten. “Het is een stijlvol hotel”, zo concludeert mijn vrouw na een verblijf van twee nachten. Het heeft  een gezellige, moderne uitstraling, we kunnen het iedereen aanbevelen.

* De luxe kamer van het Avenue Hotel. Een bijzonder aangenaam verblijf hier gehad.

Het blijkt dat je Kopenhagen in een dag kunt “doen”.  Bij het VVV-kantoor in het centrum kun je een plattegrond krijgen waarop één rondwandeling staat en daarmee bekijk je in drie uur tijd de belangrijkste highlights van de stad. Overigens kun je op verschillende plekken ook fietsen huren. Er zijn ook hotels die hun gasten fietsen ter beschikking stellen (Ook het Avenue Hotel). De voorzieningen daarvoor zijn goed. Er zijn veel fietspaden.

De rondwandeling begint op het plein voor het oude gemeentehuis, waar toen wij er kwamen musici (zoals je die in steeds meer winkelcentra treft) de kost probeerden te verdienen. Daar zijn ook (twee) musea te vinden die de moeite van het bezoeken waard zijn: Ripley’s Believe it or not, dat vanuit Amerika een oversteek naar Europa heeft gemaakt. In het museum zijn allerlei extreme uiterlijkheden van het aardse bestaan verzameld (kalveren met twee koppen etc.). Vlak ernaast zit het museum van Hans Christian Andersen, de bekende sprookjesschrijver, die door zijn geboortestad op verscheidene plaatsen en manieren geëerd wordt. In het museum worden zijn sprookjes op verschillende manieren tot leven gebracht.

Deze foto's zijn groot te klikken

Kerstinkopen doe je prima in Kopenhagen
Daarna steek je even later midden in Stroget in, dé winkelstraat van Kopenhagen, waar je naast de bekende H en M’s ook winkeltjes vind met allerlei aardewerk of houten speelgoed. Wat ons tijdens ons verblijf duidelijk is geworden is dat voor mensen die gewoon zijn om naar Parijs of Londen te vliegen om hun kerstinkopen te doen, ze dat net zo goed in Kopenhagen kunnen doen. In Stroget is naar ons idee vrijwel hetzelfde winkelaanbod te vinden als in die andere wereldsteden. En als je daar nog niet geslaagd bent, dan kun je nog ruimschoots aan je (winkel)trekken komen in het taxfree-winkelcentrum na de paspoortcontrole op luchthaven Kopenhagen. Daar kun je van alles vinden, van goedkoop tot heel duur. O.a. een koffertje die je op het eerste gezicht ook zo bij de Hema voor 10 euro zou kunnen kopen, maar die daar voor een prijs van 1100 euro over de toonbank ging... Over luxe gesproken!

*In Kopenhagen zijn - ook op zondagen als de winkels dicht zijn - allerlei musea geopend waar je ook met je kinderen naar toe kunt gaan, zoals het Guinness World of Records-museum. Pas op voor de slangen! (...ga maar kijken, dan snap je het...)

Op de foto met de langste man! In Kopenhagens-winkelgebied Stroget is ook het Guinness Book of Records-museum te vinden. Buiten staat een beeld van de langste man ter wereld (2.70m.), een geliefd object om bij gefotografeerd te worden. Het museum begint nogal tam, zodat je aanvankelijk denkt dat je voor 27 euro (3 pers.) een kat in de zak gekocht te hebben, maar op de boven verdieping wordt het leuker. Daar kun je op een boksbal bijvoorbeeld je kracht meten met een professionele bokser, zijn er poppen van de kleinste en dikste mens ter wereld, kun je zelf in een raceauto virtueel racen. Naast dit museum (je kunt een combinatiekaart kopen) kun je ook naar het Mystic Exploratorie. De winkelstraat eindigt bij het karakteristiek Nyhavn kanaal, dat vooral beroemd is geworden doordat daar het geboortehuis van Andersen te vinden is en omdat de in verschillende kleuren geschilderde huizenrij er aardig uitziet. Verder valt er niet veel te beleven. De kade is in bezit genomen door allerlei terrassen waar je tegen de hoogste prijzen van Kopenhagen koffie kunt drinken. Even verderop is het winterpaleis van het Deense vorstenhuis te vinden. Wie er om twaalf uur is kan de wisseling van de wacht zien. Wachters die er met hun berenmutsen verdacht veel uitzien als hun Britse evenbeelden.

*Het kleinste vrouwtje ter wereld, ze werd slechts een 60 cm hoog en 19 jaar oud.

*De Deense koninklijke familie naast de grootste man ter wereld met wat historische televisiebeelden.

*De dikste man van de wereld...

*In 1959 was er een Fransman die van alles van ijzer at. Complete fietsen verdwenen in zijn maag. Hij heeft maar 4 jaar na zijn act geleefd....

Daarna begint de wandeling naar hét beeldmerk van Kopenhagen: De zeemeermin uit het sprookje van Andersen, dat Disney liefdevol geadopteerd heeft voor zijn Ariel-tekenfilms.  Een wandeling langs héél veel beelden. De vorsten van Denemarken blijken zich graag erg groot en op een paard vereeuwigd te hebben. Het beeldje van de zeemeermin zelf ligt aan het eind van het havengebied. Op zich stelt het niks voor.  Zeker niet als je het vergelijkt met beeldmerken van andere wereldsteden (Eiffeltoren, Vrijheidsbeeld, Tower Bridge). Toch worden er elke vijf minuten busladingen met toeristen gedropt, die zich allemaal in een rij opstellen om met het bronzen geval gefotografeerd te worden.

*De bekende zeemeermin uit het sprookje van Andersen. Op zich stelt het niks voor, maar trekt wel veel publiek.

Onderweg terug passeer je de galleriestraat en er is ook een boekenbuurt nabij de universiteit, waar allerlei (volkomen onbekende) geleerde heren op sokkels je aanstaren. In het centrum besluiten we ons middagmaal te halen bij het Hard Rock Café. Eerder waren we al in die van Amsterdam, Barcelona en Rome. Het is een aangename formule: lekkere muziek bij simpel eten (patat met een hamburger en een glas bier). Hier nog even een souvenir voor de thuisblijvende (grote) kinderen gescoord.

De herinnering aan Tivoli bleek niet helemaal te kloppen

En dan naar het naastgelegen Tivoli. Ik ben er ooit met mijn ouders geweest toen ik een jaar of zeven was. Als blijvend bewijs daarvan heb ik nog een Dinkey Toy volkswagenbus met daarop het logo van Tivoli geschilderd. Het speelgoed is er na 40 jaar nog steeds. In mijn herinnering was Tivoli een kermis, waar langs de rand oude vrouwtjes zich hoopten te verrijken met gokkasten (one armed bandits). Dat gokken gebeurt er nog steeds: Nu moet je geld inzetten op nummers en dan fietsen er poppetjes voorbij. Stoppen ze op de plek waar jij vijf kronen in gegooid hebt dan krijg je de chocolade uit hun fietstas.

*Tivoli by night. Geopend vanwege haloween. Het verdient aanbeveling om te kijken of het park open is, want dat is namelijk niet het hele jaar het geval.

De herinnering blijkt echter mooier dan de werkelijkheid nu. Het begint er al mee dat je voor 3 personen 27 euro entree moet betalen voor het park, maar dat je vervolgens voor elke attractie apart ook nog eens moet betalen! Dat is toch echt niet meer van deze tijd. En met de hoeveelheid attracties valt het ook wel mee. Het zijn er veel van het achtbaan- en andere maag-ronddraaiende niveau.  In totaal zullen het er niet meer dan tien zijn. De rest (en dat is heel veel) bestaat uit restaurants en winkeltjes. Ik heb nog nooit zoveel horeca op zo’n klein oppervlak bij elkaar gezien! En toch is het er druk. Denen schijnen het geen probleem te vinden om entree te betalen voor een restaurant waar je vervolgens ook nog weer gewoon voor het eten moet betalen. Je moet je dus niet te veel van Tivoli voorstellen.

We besluiten de dag in het Wagamama-noedelrestaurant. Een keten die vanuit Engeland aan een opmars over Europa is begonnen. Ook een bezoek daaraan kun je je besparen. Wij hebben het geprobeerd, maar we waren er niet van onder de indruk. Een minimale aankleding van het restaurant, rommelige en slordige bediening, het eten werd niet tegelijkertijd opgediend zodat je apart zit te eten (dat stond ook al aangekondigd op de menukaart, maar gezellig is dat niet), al met al gaf het een onvoldaan en onprettig gevoel. Het vanwege Haloween verlichte Tivoli maakte echter dat de dag zeker met een glimlach kon worden afgesloten, vooral toen een pompoenenheks ons met een lampje "betoverde" en een feestelijk goedenacht wenste.

Hoe leefden de Vikingen?
Als je wilt weten hoe de Vikingen vroeger leefden dan zou je vanuit Kopenhagen een ritje (half uur) naar het Vikingmuseum in Roskilde kunnen maken. Daar zijn een aantal echte oude vikingschepen uit het water gevist en behouden voor het nageslacht. De schepen waren afgezonken in de monding van het fjord om te voorkomen dat vijanden uit Zweden en Noorwegen zouden binnendringen in Roskilde, dat toen ten tijde de belangrijkste (handels) plaats was van Denemarken. De afgelopen jaren zijn de schepen uit die jaren voor Christus nagebouwd en er is in 2007 een tocht mee gemaakt naar Dublin in Ierland; een afstand die toen ook regelmatig afgelegd werd. In 2008 keert het schip weer terug in Roskilde. De tocht is via internet te volgen.

SL21-10-20007

Lees ook: 2008 is de 40-ste verjaar dag van Legoland + nieuwe bureaubladfoto's van Denemarken

Deze reportage kwam tot stand met medewerking van VisitDenmark, Legoland en het Avenue Hotel Kopenhagen.